Het is ik.. Kim.

Ik vraag mij af of het nodig is mijzelf voor te stellen aangezien ik denk dat ik de enige zal zijn die dit gaat lezen haha. Maar vooruit, positive thinking! Mijn naam is Kimberley maar ik vind mijzelf meer een Kim. Blijkbaar vind iedereen om mij heen dat ook want ik hoor alleen Kimberley als ik niet luister of als ik iemand boos heb gemaakt lol. En er zijn wat tegendraadse vrienden die mij zo noemen onder het mom van “maar zo heet je nu eenmaal”.. Can’t argue with that :p  Genoeg over de naam, mijn verdere kenmerken zijn dat ik 24 jaar oud ben en al 3,5 jaar nou op mijzelf woon. Onafhankelijkheid *jeej*.. maar af en toe een heel eenzaam bestaan. Gelukkig heb ik mijn twee mini hyena’s (lees; blue merle chihuahua’s) Jinx en Lucky en mijn kleine fatsige hamster Jake die het allemaal wat dragelijker maken. Ik ben een eigenzinnige meid, geliefd door velen en wellicht ook stilletjes gehaat door velen. Kunnen nou eenmaal niet allemaal zo awesome zijn als ik :p Ik heb meerdere vriendengroepen met wie ik zo nu en dan omga dus wat dat betreft ben ik toch niet zo heel narcistisch en toch wel sociaal haha. Maar ondanks dat ik overkom als een dood normale meid met een dood normaal leven ben ik gediagnosticeerd met een depressie stoornis en persoonlijkheidsstoornis. Hartstikke vervelend natuurlijk.. dat vond ik ook toen ik het voor het eerst toeliet en toe gaf dat het niet meer ging. Op dit moment zit ik in een andere, betere mindset terwijl ik keihard aan mijzelf werk want ik ben mijn ziekte niet, ik ben kim. Ik begin deze blog ook om anderen een kijkje in mijn hoofd te geven en te laten zien wat er nou speelt achter deze doodnormale meid en welke obstakels ik overwinnen moet en welke ik al overwonnen heb. Verder hou ik heel veel van grappen en grollen dus je zult zien dat zware topics aan de orde komen maar ook de luchtige grappige dingen in het leven. Zo val ik nogal graag over mijn eigen voeten en spring ik in bosjes als ik een drankje teveel op heb lol. Hier sluit ik dan ook mee af en ik kan alleen maar zeggen blijf kijken en wie weet bevalt het je 🙂 Box ouwe, Kim.                                                    11156140_822073391162629_4531446369744639670_n       

Advertenties

Kiekeboe.

Zo, daar ben ik. Ja inderdaad, na 263 dagen hoor ik je denken (haha). Maar zoveel dagen geleden heb ik hier voor het laatst wat gepost. Ik ben begonnen met leven.. En dat klinkt wellicht wat raar maar ik zal het uitleggen. In mijn tijd van afwezig zijn, zijn er ontzettend veel dingen in mijn leven veranderd maar de main focus blijft hetzelfde; hoe ga je verder na een zware depressie en hoe leef je met ptss. Na 263 dagen kan ik je vertellen dat elke dag moeilijk blijft, continu gevecht tegen terugval maar het mooie is, is dat de mooie dingen in het leven ervoor zorgen dat het makkelijker gaat. Ik vertelde toen ik mijn blog begon dat ik bezig was met afvallen en zo uit mijn hoofd toen al kon melden dat ik 12 kilo kwijt was. Vandaag kan ik met trots vertellen dat ik er 30 van heb weten te maken. 263 dagen geleden zat ik nog thuis werkloos en in de ziektewet omdat ik de stap nog niet durfde te zetten.. Vandaag kan ik melden dat ik al 7 maanden aan het werk ben bij dezelfde baas. 263 dagen geleden woonde ik op mezelf.. Nu ook maar in een andere stad haha. 263 dagen geleden had ik verdriet over een verbroken relatie wat mij erg veel zeer gedaan heeft en nu kan ik met blijdschap vertellen dat ik na een jaar single zijn weer van een ander durf te houden. In 263 dagen tijd heb ik een nieuw leven opgebouwd, nieuw huis, nieuwe baan, nieuw lijf en nieuwe liefde. Maar ik kan niet zeggen dat het een nieuwe Kim is, wel een verbeterde 😉 Ik heb er weer zin in het schrijven op te pakken want ik ben nooit uitgepraat en mijn gedachten stoppen ook niet. Mijn emoties slaan af en toe nog steeds op hol maar hé ik ben een vrouw, dat mag haha. Ach.. Gelukkig zijn het er geen 263 😉 

‘Overdag’vierdaagse.

Sinds ik begon met het idee van ik wil afvallen wilde ik ook graag iets sportiefs doen bij het dieet. Wist alleen niet zo goed wat, aan het begin zat ik elke dag eventjes op mijn roeiapparaat  (die ik gratis heb kunnen scoren). Maar toen raakte het kamertje waar hij in staat nog al vol en kon dat dus niet meer. Buiten af en toe lekker het bos in met de honden deed ik niets wat nou lekker sportief was. Wilde graag fietsen, fiets gejat. Joggen lijkt mij ook leuk alleen trekken mijn enkels dat niet door mijn hypermobiliteitssyndroom. Sporten in de sportschool is te intensief op dit moment aangezien ik op een heel laag calorieen dieet zit. En zeg nou eerlijk wie is er zo gemotiveerd om in zijn eentje te gaan? Ik niet..kan ik na 4 verschillende sportscholen wel zeggen lol. Toen ineens had ik het, wat is er mis met gewoon een portie wandelen? Vooral met dat lekker weer van de laatste tijd. En stiekem begon ik er mee om benzine te besparen haha. Alles wat ik normaal met de auto zou doen in de omgeving doe ik nu lopend. En ik werd best fanatiek en wilde vanavond met de avondvierdaagse mee doen. Helaas zijn mijn vrienden te lui, niemand wilde mee en zij verklaarden mij voor gek haha. Dus besloot ik vanochtend; screw you guys, ik hou mijn eigen 4daagse wel. En uiteindelijk hebben mijn honden en ik 10 kilometer gelopen met 2 kleine pauzes tussendoor. Nu ik op de bank zit met mijn shake voor de tv, voel ik mij goed. Ik ging voor 5km dus ik ben trots op mijzelf dat ik het heb kunnen verdubbelen. Doordat ik zo een pokken eind gelopen heb kwam ik op plaatsen waar ik al jaren niet geweest was, veel herinneringen opgehaald. Soms fijn, soms niet. Maar voor mij betekent dat wat, ik weet vrij weinig nog uit mijn jeugd. En dat ik er gevoelens bij kreeg is ook een goed teken. Want ookal maakte een gedachten mij verdrietig, ik bleef er niet in hangen. Ik liep door en ik was het alweer vergeten. Heerlijk dat lopen. Nou nog 3 dagen te gaan haha, hoop dat mijn voeten het trekken. Box ouwe, Kim.

Indentiteitscrisis.

Jarenlang zijn wij opzoek naar wie wij nou echt zijn, vaak met ontzettend veel verschillende looks. Ik weet in elk geval dat het zo wel bij mij ging. Vooral toen ik in mijn depressie raakte was ik kwijt wie ik nou echt was. Ik ging van lichtbruin haar naar donkerbruin naar bruin met een rode gloed naar rood naar lichtbruin en uiteindelijk naar blond. Let op, dit allemaal in een jaartje tijd maar. Ik begon ook te experimenteren met piercings, uiteindelijk heb ik door mijn depressie 3 nieuwe piercings erbij genomen. In mijn lip, neus en tong. In december mijn lip en neuspiercing eruit gehaald maar ik kwam tot de ontdekking dat mijn lippiercing wel heel bewust genomen was. Ik begon deze namelijk echt te missen en te beseffen dat deze piercing wel degelijk een stukje Kim is. Deze heb ik dus opnieuw laten zetten en ben er nog steeds blij mee. Ook nam ik in dat jaartje 2 tattoo’s erbij. Mijn eerste had ik 7 jaar terug laten zetten dus normaal ben ik niet zo impulsief. Ik heb er nu 1 op mijn pols waar ik niet zo blij mee ben, niet omdat ik hem niet mooi vind maar omdat hij eigenlijk staat voor mijn depressie. Het doet mij eraan denken en tegelijkertijd staat hij voor kracht. Want ik ben eruit gekomen uiteindelijk. Ik wist ook niet goed of ik nou zelf zo impulsief was of dat, dat de depressie was. Ik wist gewoon helemaal niet meer wie ik was. In januari ben ik van blond naar een natuurlijke donkerblonde haarkleur gegaan en ik voelde mij mijzelf. Het leek op mijn oorspronkelijke haarkleur die ik al 11 jaar niet heb gezien haha. Ik was er echt heel blij mee en vandaag heb ik een fout gemaakt, ik wilde mijn uitgroei verven maar had de verkeerde kleur gekozen. Het is nou donkerder, anders. En hoewel het verschil niet belachelijk groot is, is het groot genoeg dat ik mijn haar en extensions ook in die kleur verven moet. ‘Kan gebeuren’ ..nee voor mij is dit heel wat, ik heb er om gehuild. Ik was mijzelf met die haarkleur en nu is het weg, nu moet ik veranderen. Voor mij was het een big deal om zo lang dezelfde kleur aan te houden. Misschien klinkt het stom dat ik erom huilen kan maar voor mijn gevoel verlies ik mijzelf weer een beetje op deze manier. Van licht naar donker is makkelijk, andersom helaas niet. Misschien is het gewoon een kwestie van wennen maar ik ben nog nooit zo gehecht geraakt aan een haarkleur zoals deze. Ik durf mij sowieso niet snel te hechten aan wat dan ook. Vandaar dat het zo een indruk maakt. Ik ben aan het leren dat het oke is om jezelf ergens aan vast te houden en te koesteren. Het is oke om op 1 bepaald punt te blijven hangen inplaats van altijd maar willen wisselen. Jezelf zijn is makkelijk, jezelf blijven is moeilijk. Verder merk ik ook echt dat mijn medicijnen verhoogd zijn, sinds woensdag (de dag dat ik ermee begon) ben ik elke avond junkfood aan het eten en een stuk emotioneler. Die twee staan ook hand in hand want ik word emotioneel omdat ik slecht eet. 3 kilo aangekomen in 3 dagen tijd. Mijn gezicht is weer boller en ik herken mijzelf weer minder. Hopelijk duurt dit maar een paar daagjes nog. Ach we gaan gewoon door, koppie omhoog! Box ouwe, Kim.

Verwarring. 

Ik dacht altijd dat het iets goed was dat ik anders was dan anderen in mijn omgeving. Ik kon mijzelf vasthouden aan het feit dat ik uniek was, je vind er niet snel 1 zoals ik. Maar na vandaag vraag ik mij af of er wel plek is voor iemand als ik. Ik wijk af van de norm, gediagnostiseerd met borderline in november 2013. Het leek te kloppen, totdat ik besloot om mijn leven weer in eigen handen te nemen. Criteria klopt nu dus totaal niet meer. Men wilt mij nu een label opplakken met persoonlijkheidsstoornis. Als het zo is, is het zo. Maar ik voldoe niet aan de criteria. Beetje bij beetje naarmate mijn herstel vordert leer ik mijzelf kennen. Want volledig uit die depressie ben ik nog niet, dat weet ik. De reden waarom ik in depressies beland heeft te maken met het feit dat ik heel veel heb meegemaakt vroeger en dit niet verwerkt heb. Ik heb er ook nooit hulp voor gekregen en ook amper over gepraat. Ik wilde aankaarten bij de psycholoog dat dit prioriteit heeft en dat ik denk dat dit alles verklaart. Maar dan krijg ik weer te horen ‘persoonlijkheidsstoornis’ dit dat, kan best dat je door je verleden komt. Kan ik niet gewoon mijn verleden willen verwerken om mijn verleden te verwerken?  Ik geef het helemaal niet de schuld van hoe ik mij gedragen heb tijdens mijn depressie. Die klachten staan daar los van. Is het dan zo vreemd dat ik voor mijn eigen herstel heb gezorgd in al die jaren dat ik moest wachten op hulp? Lieg ik mijzelf gewoon voor dat het beter gaat? Wil ik gewoon niet zien dat het een persoonlijkheidsstoornis is? Wat is het? Waarom mag ik niet gewoon het getraumatiseerd meisje zijn dat dingen verwerken moet om verder te kunnen gaan en depressies te voorkomen. Waarom moet ik perse een stoornis hebben en een label krijgen. Ik ga tegen zoveel dingen in waar een stoornis voor moet staan, ik doe alles zo anders. Ik begin aan mij als persoon te twijfelen hierdoor. Er is geen plek voor mensen die alles net even wat anders doen dan de rest. Dat kan niet, dat hoort niet. Wat de boer niet kent wil hij niet vreten. Soms het idee dat ik gevormd wordt, ik moet een duidelijke benaming krijgen zodat zij de richtlijnen hebben om mij te behandelen. En alles waarvan ik zeker denk te zijn over mijn eigen leven wordt teniet gedaan.. En dat allemaal door een label. Ik heb al een second opinion aangevraagd want ondanks de grote twijfel die ik nu heb over mijzelf heb ik vertrouwen in mij. Want niemand anders kan mij vertellen waar ik last van heb en hoe ik mij voel. En ik bedoel dit niet rebels, want dat idee krijg ik bij mijn psycholoog als ik zelf iets opper over mijn geestelijke welzijn. Maar waar ik vorig jaar last van heb gehad, kwam door mijn depressie en niks anders. Anders zou ik niet al een half jaar zonder (bijna alle) klachten zitten. Zucht..wie ben ik? Blijkbaar niet degene die ik wil en mag zijn.. Box ouwe, Kim.

Medicatie update. 

Zoals ik al eerder verteld heb ben ik een paar weken geleden begonnen met het slikken van antidepressiva. De eerste paar dagen flink wat last van bijwerkingen gehad maar die verdwenen gelukkig ook snel weer. Op slapeloosheid na dan, daar kreeg ik slaappillen voor. Nou zijn wij een paar weken verder en ik merkte nog steeds totaal geen verschil. Dus heeft de psychiater besloten de hoeveelheid te verdubbelen om te kijken wat het doet. Vandaag mee begonnen, ik weet niet of je er weer last van krijgt maar ik was overdag best prikkelbaar even. Raakte snel geïrriteerd om kleine dingetjes. Denk dat het even wennen weer is voor mijn lichaam. Omdat er geen nieuwe bij effecten kunnen ontstaan maar degene die je al hebt kunnen verergeren heb ik nog meer slaappillen gekregen. Ik heb uiteindelijk toch doorgezet met het nemen van de slaappillen en heb ook al een aantal goede nachten nou gehad. Heerlijk dat doorslapen, had het echt gemist. Nou nog de kunst om ze niet elke dag in te nemen want je kan eraan verslaafd raken en aangezien ik verslavingsgevoelig ben vind ik het best een beetje eng. Want wie houd nou niet van elke dag slapen haha. Het klinkt zo normaal maar voor mij was dat niet zo. Nu maar weer wachten tot deze nieuwe dosis van mijn antidepressiva gaat aanslaan. Zo niet dan niet, ik heb er vertrouwen in dat ik ook zonder medicatie met behulp van therapie zal slagen. Mind over matter. Ik kom er wel! Box ouwe, Kim.  

BBB.

Bezopen, beroerd en brak. Dit somt mijn avond gister wel op en mijn ochtend nu. Het begon allemaal onschuldig, een terrasje pakken met een vriendin en mijn honden om 3 uur smiddags.. Lekker wat eten, roseetje er bij en het was goed vertoeven zo in de zon. Uiteindelijk ging dit eet en drink festijn door tot 9 uur en bracht ik de honden thuis en ging ik daarna weer terug de kroeg in. Met haar, niet alleen hoor haha. Achteraf gezien was ik om 9 al klaar om thuis op de bank neer te ploffen inplaats van verder gaan. Maar ik was niet helemaal mijzelf merkte ik en dat rare gevoel werd in de loop van de avond alsmaar erger. Na de kroeg besloten wij nog naar de club te gaan erboven voor nog meer drankjes en dansjes. Ik was zo draaierig en dacht dat het al die roseetjes en bessen 7up waren, ook best logisch dat je dat denkt na de hoeveelheid die ik op had. Elke keer als wij de dansvloer op waren gegaan ging ik dood van de hitte, ik had het zo heet en ik zweette mij kapot. En ik maar blijven denken dat het de alcohol was.. Uiteindelijk had ik het zo heet dat ik echt gloeiend heet zelf aanvoelde en ik kon de hitte maar niet kwijt, wat ik ook deed ik kreeg het maar niet koeler. Moraal van het verhaal; terrasjes en roseetjes zijn leuk maar een zonnesteek wat minder!!! Kijk dus echt uit, ik had dit zelf nog nooit gehad ook zelf. Ik ben ook ontzettend verbrand maar ik kreeg het allemaal niet goed meer mee zelf in verloop van de tijd. Het kutste vond ik nog wel dat ik terug moest lopen alleen naar huis snachts. Ik wilde graag een taxi want was echt ff niet lekker zo op het eind maar helaas was het pin apparaat stuk 😦 Ik had geen andere keus en op zulke momenten besef ik mij dat als ik hulp wil dat ik eigenlijk niemand heb om te bellen. Niemand die ik ff om 4 uur snachts wakker kan maken van luister is ik heb je hulp nodig. Soms wil ik nog steeds mijn ex bellen op zulk soort momenten maar dat moet ik loslaten. Maar gewoon die geborgenheid en veiligheid hebben was erg fijn. Nu lig ik in bed en het gaat niet zo goed, ik heb mijn knie overbelast door het lopen en mijn voeten voelen aan alsof zij gekneusd zijn. Mijn panty is stuk gegaan en mijn benen zijn gaan schuren tegen elkaar en daar zitten nu flinke wonden. Daarboven op heb ik hoofdpijn en ben ik nog wat suf, ik heb vooral veel pijn. Ik heb ook maar 4 uurtjes geslapen helaas, omdat ik bang was te laat te komen voor een afspraak straks. Ik hoor eigenlijk niet te gaan maar ik wil niet dat zij denken dat ik afzeg omdat ik op stap ben geweest. Pfff wat 1 dag vol plezier wel niet te weeg kan brengen. Was de eerste keer weer dat ik besloot lekker te drinken en te eten zonder schuldgevoel maar na dit ook gelijk de laatste keer lol. Hoop dat jullie je allemaal beter voelen dan ik want het duurt bij mij nog wel een paar dagen voor ik herstel helaas. Ach gelukkig had ik een goede picture day haha. Box ouwe, Kim.

  

Onzinnige onzekerheid.

Mijn hoofd wil zoveel terwijl mijn lichaam nee zegt. Ik ben altijd druk in mijn hoofd, scenario’s en dagdromen is bij mij een bezigheid die 24/7 doorgaat. Zelfs als ik slaap ben ik veel te druk en herinner ik mij elke ochtend al mijn dromen. Het is vermoeiend en het zorgt voor een deuk in mijn zelf vertrouwen. Niet dat ik nou zo zelfverzekerd was, met al dat extra gewicht vond ik mijzelf niet meer mooi. Verlaten worden op een feestdag heeft het ook niet veel goed gedaan. Nou moet ik wel zeggen dat mijn ex mij nooit lelijk heeft laten voelen, hij zorgde er altijd voor dat hij mij vertelde dat ik mooi was als ik daaraan twijfelde, of ik het nou geloofde of niet. Dit is in het verleden wel anders geweest, toen was het niet mijn eigen onzekerheid maar acties van exen die voor onzekerheid zorgde. Tijdens mijn laatste relatie heb ik wel geleerd dat het aan hun lag en niet aan mij. En dat niet elke jongen hetzelfde is (thank god). Er zijn dagen dat ik zie in de spiegel dat ik afgevallen ben en dan vind ik mijzelf weer mooi. Maar ook dagen dat het wel lijkt alsof ik niks veranderd ben ondanks het verlies van 13 kilo nou. Niemand zegt ook nog wat van mijn gewichtsverlies, erg demotiverend. Ik krijg ook geen aandacht van mannen, niet dat ik daarop zit te wachten maar het zou fijn zijn om een keer bevestiging te krijgen dat ik inderdaad een leuke mooie meid ben. (Dat hoeft nieteens van een gozer af te komen). Denk zelf ook dat het niet gebeurt omdat ik er ook niet voor open sta hoor, ik heb altijd aandacht gekregen ook op mijn zwaarste gewicht. Het deed mij gewoon nooit wat want als ik in een relatie zit heb ik maar aandacht van 1 nodig. Ik hoor er nu ook niet naar te verlangen, ik moet mijzelf zo gaan zien. Voor mij komt dat punt pas weer als ik op het gewicht ben waar ik wil zijn want dan ‘herken’ ik mijzelf weer. Ik vind mijzelf niet lelijk dat zeker niet, zoek gewoon wat bevestiging bij een ander. En het is stom dat ik dat wil want ik weet zeker dat als ik nu sjans zou hebben dat ik er niets van moet weten haha, ben nog steeds niet opzoek naar wat anders. Wil gewoon graag horen dat ik goed bezig ben en ookal zou ik niet meer afvallen dat ik er goed uit zie. Vrouwen zijn lastige wezens! Mannen ook daar niet van. Het is zonde dat de meeste mensen niet gewoon elkaar een complimentje gunnen op zijn tijd. Iets kleins kan grote impact hebben op iemand. Vergis je niet hoor, het beheerst mijn leven verder niet. Maar ik denk dat iedereen weleens onzeker is op zijn tijd. Jongens en meiden jullie zijn allemaal mooi en fantastisch zoals je bent , verander nooit! En ja ook ik ben mooi, ik heb een karakter om verliefd op te worden en aan mijn uiterlijk werk ik. Maar niet voor een ander, voor mezelf. Ps. Vandaag smokkel dag, avondeten bij de snackbar gehaald, kleine ben&jerry en een fles wijn nu. Eerste keer in 2 maanden tijd dat ik meer dan 1 wijntje drink. Wens mij succes haha.  Box ouwe, Kim.